Girdiği bahsi kaybedince adından harf silen şair kaybettiği iddiadan dolayı soyadındaki bir 'y' harfini silmiş. sözünde durabilen mert bir adammış. "Ortaokul ikinci sınıftayken karayollarında çadır bekçiliği yaptığı sıralarda boş vakitlerini hep hayal kurarak geçiren Süreya, o günlerde kendine Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Falih Rıfkı Atay gibi yazarların adına benzeyecek ve üç isimden oluşacak bir isim arayışına girmiştir.  "Cemalettin"i kısaltarak ve yanına sevdiği bir sözcüğü, Süreyya'yı, ekleyerek yeni ismini, Cemal Süreyya Seber'i, oluşturmuştur fakat zaman içinde "Seber"den de vazgeçip "Cemal Süreyya"yı kullanmaya başlamıştır.  1956'da yayımlanan "Elma" şiirinin son dizesinde adının bir harfini attığını duyurarak bunun sebebini o tarihlerde belleğine çok güvendiğini, telefon numaralarını bile ezberinde tuttuğunu, bir telefon numarası yüzünden arkadaşıyla bahse tutuştuğu ve kaybettiği şeklinde belirtmiştir. Kaybederse a...

   Kitap ve defter kaplamanın okullarda neredeyse zorunluluk olduğu yıllarda, küçük bir ihtiyacı fark edip çözüme dönüştürmek; çocuk yaşta kazandığım ilk amatör girişimlerden biriydi. Aslında bu süreci bir tür deney, deneme-yanılma ve gözlem olarak da tanımlayabilirim. Okullarda kitap ve defter kaplatılan dönem ne demekti, neden yapılırdı? Sözde amaç kitapları korumaktı. Eğitim-öğretim yılının başında her öğrenciye yepyeni kitaplar dağıtılır, hemen ardından bu kitapların kaplanması istenirdi. Fikir kağıt üzerinde mantıklı görünse de pratikte çocuklar ve aileler için ciddi bir eziyetti.    İşin ilginç yanı şuydu: Dönem sonunda bu kitaplar bir üst sınıfa geçen öğrencilere devredilmez, çoğu zaman çöpe giderdi. Her yıl yeniden basılırdı. Gelişmiş ülkelerde ise tam tersi bir sistem vardı; kitaplar korunur, yıllarca el değiştirir, tasarruf sağlanırdı. Bu da küçük ama önemli bir dip not. Bir süre sonra bu kitap-defter kaplama işinin “kolayı” çıktı. Bant, makas, gazete ...